Αυτό που ενιωθε ηταν κατι διαφορετικο…
Δεν αντεχε μια ζωη κουτσουρεμενη
Κατοικουσε στις πιο μυχιες σκεψεις της
Φοβοταν τους αλλους
Οι αλλοι κατεστρεφαν ο,τι ωραιο
δημιουργουσε η φαντασια της
Δεν ηξερε πως ειχε φτασει ως εδώ
Το ενστικτο της ειχε παει κοντρα στη σιγουρια
Το πεπρωμενο της εδινε αλλοθι
Αγαπουσε τη νυχτα
Αγαπουσε τα μυστικα συναπαντηματα τα βραδια
Αγαπουσε τις ανθρωπινες αδυναμιες
Παθος τις ονομαζε και ξεχειλιζε από δαυτο
Δεν ενιωθε ασφαλης πουθενα
Εξω από εκεινη την αγκαλια όλα ηταν απειλες
Αλλα τα παλευε
Πανικοβλητη τα παλευε
Αλλα με βλεμμα σιγουρο και ατσαλινη θεληση
Με καρδια ανησυχη αλλα σταθερα βηματα
Παλευε με όλα
Παλευε με χαμενους παραδεισους
Με θυμησες ομιχλες και λυσσαλεες αρνησεις
Παλευε
Ξεπλενε θυμους απ’ το κορμι της
Και σκουπιζε δακρυα απ’ τα ματια της
Σκοτωνε εμμονες και κυνηγουσε χρονια
Μαδουσε τη ζωη της σα μαργαριτα
Και σκορπιζε τα πεταλα στον ανεμο
Κάθε ένα και μια αγαπη σβηστη
Παρηγορουσε τους καημους της εφηβης ψυχης της
Προσπαθουσε να τους ταιριαξει με ένα ενηλικο κορμι
Ταξιδεμενο μα απειρο, μαθημενο μα αβγαλτο
Ενοχο κι αθωο την ιδια στιγμη
Ηθελε με ολο της το είναι
Ηθελε κι ας μην ηξερε παντοτε τι ηταν αυτό
Εκλεινε δρομους κι ανοιγε καινουργιους
Μα παντα κατι θα χε σημαδι στην καρδια
Γιατι δενοταν, αγαπουσε, ενιωθε, ζουσε
Δεν ξεχνουσε
Πληγες τα περασμενα
Πληγες μισοκλειστες που αιμορραγουσαν με κάθε ευκαιρια
Μα αγαπουσε κι αυτές τις πληγες
Ηταν δικες της, κομματια μιας ζωης, ηταν η ιδια
Λαθη και σωστα, αποφασεις και στραβοτιμονιες
Όλα ηταν δικα της
Κι αυτό το καυχιοταν, πετυχε μια καταδικη της ζωη
Καταδικα της λαθη στοιχειωναν τις αυπνιες της
Καταδικες της επιλογες εθρεφαν την ερωτευμενη της ανασα
Καταδικοι της οι δημιοι φοβοι της που αποκεφαλιζαν στιγμες
Καταδικη της η επανασταση εναντιον τους
Καταδικα της ολα
Παντα ερωτευμενη, παντα διαφορετικη, παντα διχασμενη
Παντα γυναικα, παντα ασυμβιβαστη…
Κι οπου βγει
Eλλη Π.
(Μολις ανερτησα αυτους τους στιχους στο ιστολογιο μου, logos_en_drasei και σκεφτηκα οτι θα ηταν ταιριαστοι και εδω...ελπιζω να συμφωνειτε!)
