Ω... ναι! Κουράστηκα... Κουράστηκα να κυνηγάω ηλιαχτίδες φωτός... Άπιαστες στην πραγματικότητα... Αλλά υποθετώ ότι δεν είμαι η μοναδική... Υποθέτω πως πάντα θα υπήρχαν αυτοί οι "τρελλοί" που δεν έβαζαν μυαλό ακόμα κι όταν ο κόσμος τους έκανε κωλοτούμπες μπροστά στα μάτια τους... Θα ήθελα να ρωτήσω κάποιον από αυτούς τους "τρελλούς" λοιπόν... Τελικά όντως τρελλάθηκες ή απλά άλλαξες??? Έγινες αυτό που οι άλλοι πρόσταζαν για να βρεις τη γαλήνη σου??? Ή μήπως συνέχισες να προσπαθείς???
Πολλές φορές είπα θα αλλάξω... Θα γίνω άλλη... Θα προσαρμοστώ στις απαιτήσεις... Ανακάλυψα πλευρές μου που δεν ήξερα άθελα μου... Και εκεί κόλλησα... Έμεινα στάσιμη... Αλλά με κούρασε αυτή η μίζερη πλευρά... Εγώ που μισώ τη μιζέρια κατέληξα να γίνω ό,τι απεχθανόμουν... Λάθος ή σωστό??? Είναι πολύ αργά ή ίσως πολύ νωρίς για να το ξέρω... Ξέρω μόνο πως με κούρασα... Δεν ξέρω αν και οι άλλοι μπορούν να κουραστούν από τον ίδιο τους τον εαυτό αλλά σίγουρα εγώ μπορώ... Ή μήπως με κούρασαν οι καταστάσεις??? Ίσως...
Κάπου εδώ όλοι θα πίστευαν ότι αλλάζω ρότα... 180 μοίρες μετά την ενδοσκόπηση... Ίσως...
Ίσως πάλι όχι... Ποιος πραγματικά ξέρει...
Το μόνο σίγουρο ότι αυτό το γράψιμο... Το αυτόματο... Που απλά καταθέτεις σκέψεις χωρίς να τις επεξεργαστείς, με βοηθά...


(χωρίς εικόνα......)
(μόνο το "never too late - three days grace" θα παίζει από πίσω)

...το κάστρο μου ... ο πύργος μου...

Αγαπημένο μου blog,
μην νομίζεις ότι σε ξέχασα... Απλά κάποιες στιγμές έρχονται οι εξελίξεις και σε καταπίνουν κ εσύ όχι μόνο δεν προλαβαίνεις να τις καταγράψεις για να τις διαχειριστείς καλύτερα κ να συνειδητοποιήσεις τι συνέβη κ πως κ γιατί αλλά νιώθεις χαμένη... Κ έτσι τώρα που νιώθω ότι έχουν έρθει τα πάνω κάτω, καταφεύγω σε σένα για να με βοηθήσεις κ να με ηρεμήσεις... Όταν οι φίλοι σού λενε πράγματα που σε πονάνε κ ξέρεις ότι δεν σε καταλαβαίνουν κ νιώθεις να μην σε χωράει ο τόπος τι κάνεις??? Φοβάμαι... Φοβάμαι πολύ... Ότι αυτή η σχέση που άντεξε τόσα ως τώρα, θα καταρρεύσει σαν κάστρο από άμμο όταν έρθει η παλλίροια... Σαν πύργος από τραπουλόχαρτα που πέφτει από μια αδέξια κίνηση??? Αυτό... Πάντα ήμουν αδέξια... Αλλά τώρα??? Πως να διορθώσω τι??? Κ από που να ξεκινήσω??? Τι κάνεις όταν χάνεις τον κόσμο κάτω από τα πόδια σου??? Μακάρι να υπήρχε ένας μαγικός συνδυασμός κ να τον πατούσα κ όλα να έφτιαχναν... Να ερχόταν η ισορροπία κ να έφευγαν οι καβγάδες κ οι παραλογισμοί, οι αμφιβολίες κ όλα... Αλλά δεν υπάρχει ε??? Κρίμα... Δεν πιστεύω ότι τελειώνει η αγάπη... ή σβήνει... Τότε μάλλον ποτέ δεν ήταν αληθινή αγάπη... Έτσι, δεν πιστεύω ότι όλα βαίνουν προς το τέλος... Κ εγώ είμαι απλά μια ακόμα τρελή... μια ημίτυφλη που φοβάται μην χάσει το μοναδικό φως της...

Night Wishes

Νύχτες ντυμένες  στα λευκά.

Κρύες ανάσες ,ζεστές καρδιές..

Κι όσο ο αέρας παγώνει εκεί έξω,τόσο δυναμώνει η φωτιά ..μέσα.

Κι έτσι ,απόψε που όλα θυμίζουν ένα μακρύ χειμώνα ,πέρασα να αφήσω τις πιο ζεστές  ευχές μου σε όλες εσάς ...τις αγαπημένες συγγραφείς αυτού του blog.

Γυναικεία  υπόθεση και ένας ατέλειωτος ευσεβής πόθος αυτό το πανέμορφο "σπιτάκι" ,που γεννήθηκε ένα πρωινό ,στα μέσα του περσινού ζόρικου φθοινοπώρου.

Μεγάλη η επιτυχία του ,ακόμα κια αν δεν το στήριξα όσο θα ήθελα .

Όμως το καμαρώνω ,μαζί με την αγαπημένη μου φίλη ...το  sykaki  μου,που αν δεν ήταν αυτή που είναι ,τίποτα δεν θα γινόταν πραγματικότητα.

Και χάρη σε όλες εσάς ,τις μοναδικές ΚΥΡΙΕΣ  που καταθέτουν την ψυχή τους  με τις σκέψεις τους , κατάφεραν να δημιουργήσουν το πιο όμορφο γυναικείο blog.

Θέλω να ευχηθώ ολόψυχα σε όλες σας να έχετε τα πιο ονειρεμένα Χριστούγεννα που φανταστήκατε ποτέ.

Η ζωή είναι γεμάτη ανατροπές ,καλές και κακές.

Όμως ό,τι είναι να γίνει θα γίνει .

Κρατάω την πιο σοφή κουβέντα σου sykaki μου 

" Είναι κατάρα να μην είμαστε με αυτούς που αγαπήσαμε ,αλλά κια ευλογία οι καινούριοι που ήρθανε στη ζωή μας"

Και κοίτα να δεις που και για τις δυο μας ,αυτές θα είναι οι καλύτερες  γιορτινές μέρες.

Καλά Χριστούγεννα αγαπημένες μου φίλες ,με όσες ανταλάσσω σχόλια και με αυτές που δεν είχα την χαρά να το κάνω ακόμα.

Καλή Χρονιά σε όλους μας .

Ας μείνουν πίσω οι κακές στιγμές ,κι ας ρίξουμε μια δεύτερη ματιά δίπλα μας.

Ποτέ δεν ξέρουμε ποιος στέκεται εκεί και περιμένει να μας χαρίσει αυτό που μας αξίζει.

Καλά Χριστούγεννα και σε σένα αγαπημένο sykaki .

Τα άσχημα νομίζω ανήκουν στο χτες .

Στο σήμερα που ζεις ,έχεις φορεμένο το πιο γλυκό χαμόγελο .

Κι αυτό είναι που μετράει.

Merry Christmas !!!!!!

Καταδικη.

Ας πουμε πως τωρα που εγινες θεος στην αγκαλια μου δεν σε αφησω να φυγεις.
Ας πουμε πως τωρα που εκανες την ζωη να αξιζει να την λενε ζωη και να μην την ονομασουν με μια αδιαφορη λεξη.
Ας πουμε πως εσυ εισαι που εγω αγαπησα σε γαλαζια και  κοκκινα λεπτα
Και ας πουμε πως εγω και εσυ υπαρχουμε για να ειμαστε μαζι....
οτι εγω και εσυ ειμαστε μαζι γιατι ο θεος στην δημιουργια μας  μας εβαλε διπλα διπλα και εμεις 'δεσαμε' καναμε μαζι τον θεο να αξιζει να τον λατρευουν
Ας πουμε πως εισι η αρχη μου
 Ας πουμε πως ειμαι το τελος που σου αξιζει....
και ας πουμε πως στο ζητουσα
 ας πουμε πως το αξιζα
 αςπουμε πως ποτε δεν θα γινει
και ας πουμε πως το ελπιζαμε οσο τιποτα...

Ας πουμε πως εγω και εσυ ειμαστε δυο μισα που ποτε δεν θα ειναι ολοκληρα γιατι ο θεος φοβηθηκε την πληρωτητα μας.... φοβηθηκε ποσο δυνατη ειμαι οταν με συμπληρωνεις

Και ο φοβος του θεου αυτου που υπακουει στις αδυναμιες  του εγινε η ατερμονη μας αναγκη να ειμαστε ενα και ομως ειμαστε καταδικασμενη να υπακουμε στον αριθμο δυο...

Ας πουμε πως μας αξιζε;
Θα το έκανες;

Γυναικειες σταχτες! Ετσι ακριβως... Εδω και εναν μηνα τρεχω και δε φτανω ενω παραλληλα σαν σκεπτομενος ανθρωπος που λεω οτι ειμαι, εχω και τις διαφορες σκεψεις μου να με κυνηγανε απο πισω. Μου θυμιζουν κατι αναμεσα σε ερινυες και σαγηνευτικες σειρηνες. Μονο που εγω δεν ειμαι ανθρωπος που βουλωνει τ' αυτια του. Αφηνομαι. Και μαγευομαι ευκολα και ξεχνιεμαι ευκολα και παρασερνομαι ευκολα απο αυτες... Οχι απο αλλους. Απο τον εαυτο μου ομως παντα παρασυρομαι. Στα αδυτα των επιθυμιων μου, των ελπιδων μου, των φοβων μου και των παθων μου. Φυσικα περναω τον παθων μου τον ταραχο που λενε, γιατι το ατιμο το μυαλο μου δε σταματαει να γυριζει γυρω γυρω, περα δωθε αλλα τι να κανεις; Πρεπει να το παρω αποφαση οτι γεννηθηκα ανησυχη και θα φυγω απο αυτον τον κοσμο ανησυχη. Οταν γεννηθηκα, ο πατερας μου ειχε την αισθηση οτι η καρδια μου χτυπουσε πιο γρηγορα απο των υπολοιπων παιδιων. Τωρα που μεγαλωσα διαπιστωθηκε οτι η καρδια μου οντως χτυπαει πιο γρηγορα απο τον μεσο ανθρωπο...Κι ετσι αυτοαποκαλλουμαι restless heart γιατι ξερω οτι γι' αυτο ευθυνεται η μεγαλη μου ανησυχια. Ξερετε ποσοι ανθρωποι θα μπορουσαν να με χαρακτηρισουν καλλιστα ψυχακια; Και αντε μετα να τους κακισω. Αφου ειμαι, το ξερω. Μια πολυ ωραια φραση που ειπε ενας φιλος μου με τον οποιο εχουμε πολλα κοινα ηταν η εξης: "Δεν ξερω αν ειμαι πιο εξυπνος η πυροβολημενος αλλα σιγουρα νιωθω διαφορετικος". Να μια φραση που μου ταιριαζει γαντι, σκεφτηκα. Οντως, δεν ξερω αν ειμαι πιο εξυπνη η απλως πυροβολημενη...αλλα ναι ειμαι διαφορετικη. Θα μου πειτε τωρα, ολοι μας ξεχωριστοι ειμαστε. Πασο. Ξερω ομως ανθρωπους, λιγους μεν αλλα υπαρχουν, οι οποιοι δεν ειναι απλως μοναδικοι ειναι...πως να το πω...κατι περα απο τα συνηθισμενα ρε παιδι μου...Κατι που σε κανει γνωριζοντας τους η να τους βαρεθεις μη μπορωντας να πιασεις το μηκος κυματος τους η να τους παραδεχτεις λεγοντας οτι ειναι φευγατοι σε κοσμους πιο ομορφους και πιο ουσιαστικους. Διχως να εχουν παρατησει τον δικο μας κοσμο. Για τον εαυτο μου δεν μπορω να μιλησω αλλο, ομως ξερω σιγουρα οτι μεσα μου κυλαει ενα πυρινο ποταμι ιδεων και συναισθηματων που ξεχυνεται στην καρδια μου, πλημμυριζει το ειναι μου και πνιγει τη λογικη μου. Στο τελος λοιπον απο τις γυναικειες μου σταχτες αναγενναται ο εαυτος μου σοφοτερος και ισως λιγο περισσοτερο ψυχακιας...Πως γινεται αυτο; Ελα ντε!

Αραγε ποσοι ειστε εκει εξω ψυχακηδες;  Θα ηθελα πολυ να σας γνωρισω! Εις το επανιδειν και ευχαριστω που διαβασατε τις ασυναρτησιες μου. Σκορπιες σκεψεις και παλι...