~ Blast from the past *

Bitches, I'm back!

Γύρισα με μερικά χρόνια στην πλάτη από την τελευταία φορά που τα είπαμε αλλά κάλλιο αργά παρά ποτέ.. λένε!

Σας συστήνω το ολοκαινούριο prive σπίτι της Αράχνης:

http://spideriary.blogspot.gr/

Κι ελπίζω να τα πούμε εκεί.. 

Φιλιά! <3

Youthfully Yours.

 Η επίσημη εξήγηση όταν λέμε youthfully yours είναι ότι πρόκειται για έναν μη κυβερνητικό οργανισμό που ασχολείται με  ταξίδια  μορφωτικού χαρακτήρα προαγόμενα απο την ευρωπαϊκή ένωση .....

Αλλά πραγματικά είναι μια τόσο φτωχή περιγραφή για κάτι τόσο μεγάλο!!!!!
Όταν για σένα τα ταξίδια είναι τρόπος ζωής και όχι απλά περαστικές εμπειρίες
Όταν η βαλίτσα σου φωνάζει ότι πρέπει να φύγετε...
Όταν πιστεύεις ότι ο κόσμος  είναι ένα μέρος που πρέπει να ταξιδευτει και όχι απλά να τον χαζεύεις σε εικόνες του google.
Όταν πιστεύεις ότι η εκπαίδευση φοράει λάθος πρόσωπο
Όταν έχεις την ανάγκη να δεις  μια καινούρια θάλασσα ένα καινούριο μέρος  να γνωρίσεις καινούριους ανθρώπους
Όταν έχεις την ανάγκη να ξεφύγεις
να χαμογελάσεις ....
Τότε το youthfully yours είναι η πιο μαγική αρχή.....
Θα μάθεις εδώ πως μπορείς να ταξιδέψεις χωρίς να ξοδευτείς και να διασκεδάσεις άφθονα....
και όχι μόνο για ταξίδια....

Είμαστε  μια παρέα στον 1 χρόνο πάρα κάτι που είμαι στο youthfully έμαθα πόσο σε γεμίζει το χαμόγελο των άλλων τυχαίο χαμόγελο από κάποιον ξένο
πόσο σημαντικό είναι να μαθαίνεις  ακόμα και το πιο μικρο καινούριο πράγμα πχ να κόβεις χαρτάκια
και αν αυτό φαίνεται παιδιάστικο έχω να σου πω  ότι η πιο μικρή λεπτομέρεια που θα μάθεις και θα χρησημοποιεις θα σε κάνει να καταλάβεις πως τη ''σημασία'' τελικά δεν την έχει απαραίτητα το αποτέλεσμα αλλά η διαδρομή σου .....

Το youthfully yours ξεχύθηκε στους δρόμους με χαμόγελα παιχνιδιαρικα γέλια και φωνές να μοιράσει ''Χαρούμενες σκέψεις'' σε μικρά χαρτάκια ..... για να σου φτιάξουμε την μέρα για να γεμίσουμε επιθυμία  τις αναστολές σου να σε παρακινησουμε να κανείς κάτι που δεν τολμούσες μέχρι εκείνη την στιγμή    ΤΟΛΜΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕ ΠΑΡΕ ΤΗΛΦΩΝΟ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΕΙΧΕΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΚΑΙΡΟ ,ΚΛΕΙΣΕ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΑΝΟΙΞΕ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ,ΕΡΩΤΕΥΣΟΥ ....ΞΑΝΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑ.....

Δεν ήταν λίγες  οι φορές που πήραμε μεγάλα χαμόγελα και ζωηρά σχόλια ή ακόμα και αρνητικές σκέψεις από περαστικούς αλλά σίγουρα κάποιοι μας κοίταξαν σα να τους είχαμε μόλις δώσει κάτι που πραγματικά χρειαζόταν ......

Η χαρά μας και οι αποθήκες ενέργειας μας μόλις είχαν φορτώσει 

Η επόμενη μας απόφαση ήταν να σε γλυκάνουμε με χειροποίητα γλειφιτζούρια καθίσαμε και φτιάξαμε άπειρα χρωματιστά πεντανοστιμα γλειφιτζούρια να γλυκάνουμε μια γκρίζα μέρα σου σου χαμογελούσαμε και σου προσφέραμε  ένα από αυτά και η ερώτηση στα μάτια σου ήταν αν είναι δωρεάν φυσικά και είναι ξέρω ξέρω σε μια εποχή που σου έχουν μάθει να πληρώνεις για όλα  είναι δύσκολο να το πιστέψεις . εκεί κάπου ήρθαμε εμείς να σου δείξουμε ότι δεν είναι πάντα έτσι .....κάποιες φορές θα βρεθεί κάποιος που δεν θα χρειάζεται χρήματα για να κάνει κάτι γλυκό 

και θέλουμε να πιστεύουμε ότι το καταφέραμε.......

Θα μας ξαναδείς σύντομα στους δρόμους με κάτι διαφορετικό  κάτι που πάλι θα το κάνουμε με αγάπη κέφι και τρέλα ψάξε μας κάπου στην Θεσσαλονίκη  δεν είμαστε ένας οργανισμός είμαστε κάτι πολύ πιο μεγάλο ... είμαστε παρέα.......

άλλωστε μην ξεχνάς το πιθανό από το απίθανο ένα Α δρόμος.....

Κάνουμε ταξίδια 

γελάμε 

παίζουμε

μαθαίνουμε ....

αλλά πάνω από όλα δεν ξεχνάμε εδώ 

ότι το πιο σημαντικό ταξίδι είναι αυτό 

που ξεκινάς για να βρεις τον εαυτό σου.......

youthfully yours gr visit Us

ερωτηματικά.

Θα βρεις την αληθινή αγάπη…?

Μήπως τη βρήκες και πέρασε…? Μήπως δεν ήταν η αληθινή αγάπη τότε…? Και αν δεν ήταν, θα έρθει…? Και αν ήταν, θα ξανάρθει? Και αν δεν ξανάρθει… τι πειράζει? Ή μήπως πειράζει…?

Είσαι πρόθυμος να συμβιβαστείς με ένα υποκατάστατο, περιμένοντας…? Ή μήπως να περιμένεις, χωρίς να συμβιβαστείς, επιλέγοντας να μείνεις μόνος…? Και αν έτσι, μείνεις μόνο για πολύ καιρό…? Μπορείς να τ’ αντέξεις…? Αλλά από την άλλη, γιατί να συμβιβαστείς…?

Τόσο αδύναμος είσαι που δεν αντέχεις να μείνεις μόνος…? Ή μήπως είσαι?

Τι είσαι τελικά…? Τι θέλεις…? Και τι αντέχεις…?

Δύσκολο χρώμα...

Βάφω με χρώμα πορφυρό τη θύμιση σου
κι αφήνω τη ψυχή μου να χαθεί για λίγο πάλι στη φαντασία της παρουσίας σου.
Στο άγγιγμα σου, κλεμμένο χάδι από τη νύχτα.. και στη μυρωδιά του κορμιού σου,
που ο βραδινός αέρας μεταφέρει από τα ανοιχτά παράθυρα.
Άνοιξα λίγο, να αεριστεί η μοναξιά και να ανανεωθεί η θλίψη του κενού. Γρήγορα όμως τα έκλεισα, θα μου κρυώσεις και δεν θέλω. Χαμογέλασα, θα σου φτιάξω ένα φλιτζάνι τσάι, το αγαπημένο σου κάτι τέτοιες ώρες. Και θα σου φέρω και την κουβέρτα να κουκουλωθείς στον καναπέ, όπως σου αρέσει.
Έσβησα και τα φώτα, πέρασε η ώρα και ούτε που το κατάλαβα. Θα ξαπλώσω, νιώθω τα μάτια μου βαριά.. και το μυαλό και την καρδιά..
Θα το αλλάξω αυτό το κόκκινο τελικά... δεν μου αρέσει...

Ένα βήμα μπρος και δύο πίσω...

Κρύος ιδρώτας…

Σαν σήμερα θα είχαμε επέτειο 3 χρόνων… δεν ξέρω αν περίμενα ένα μήνυμα ή όχι… δεν ξέρω καν αν το ήθελα…

Η μέρα μετά τα πρώτα λεπτά κύλησε σαν νερό… γέλια, βλακείες και συζητήσεις με φίλους… δεν μου πέρασες καν από το μυαλό…

Και ξαφνικά χτύπησε το κινητό και είδα ένα όνομα που με έκανε να παγώσω… εσύ…

Δεν ξέρω τι αισθάνθηκα… αλήθεια… πανικό, απέχθεια, ευτυχία, αγάπη…?

Όλα μαζί και τίποτα…

Το μόνο που ξέρω είναι ότι πάγωσα… εσωτερικά κι εξωτερικά…

Θες να συναντηθούμε…

Τι ειρωνεία της τύχης…

Μόνο που εγώ πραγματικά δεν ξέρω τι θέλω…

Πόσο απλό θα ήταν να μην έστελνες τίποτα και να συμπέραινα πως ούτε που με θυμάσαι, πως κάποια άλλη με αντικατέστησε, πως προχώρησες τη ζωή σου όπως προσπαθώ να κάνω κι εγώ…

Αλλά οι άνθρωποι πάντα φεύγουν…

Μόνο που στη δική μας περίπτωση δεν ξέρω τελικά αν εγώ ή εσύ έχουμε απομακρυνθεί (?) περισσότερο από αυτό που κάποτε ήμασταν μαζί…

Βροχή

Κι εξω βρεχει

Και μοιαζει το παραθυρο με οθονη γεματη "χιονακια". Σαν πορτα χρονοντουλαπου που με καλει ν' ακολουθησω την παρορμηση και να γυρισω 10 χρονια πισω. Οχι πολλα. Μονο 10, μου φτανουν. Και μπαζει δροσια απ' τη χαραμαδα και το δωματιο θυμιζει φωτογραφια με σεπια εφε λουσμενο σ' αυτο το παραξενο υποκιτρινο φως της ξεχασμενης λαμπας που τρεμοσβηνει διπλα μου. Καποτε κοκκινα ηταν ολα εδω μεσα. Και το φως. Παρεξηγισιμα κοκκινο κι εκεινο με προδιδε σε καθε καλεσμενο. Οπως κι εκεινο το σκισμενο στις γωνιες ποστερ με τους δυο αγνους κι αμαρτωλους μου ερωτες που ανταλλαζουν φιλια χωρις να υπολογιζουν κανεναν. Πανω απο το κρεβατι μου. Πανω απο το κρεβατι που περιμενα πως θα 'ταν λιγακι πιο επιπολαιο καποτε και θα μ' εβγαζε κι εκεινο ασπροπροσωπη.

Αυτη ειναι η Ε. Η αιωνια ανεμοδαρμενη σε ψυχες και σωματα, θα ελεγε.

Κι εξω βρεχει.

Το τακ τακ τακ τακ στην ασφαλτο, στις τεντες, στα παραθυρα, σε τσιγκους και παλιοσιδερα μου θυμιζει τα φθινοπωρα εκεινα που μια φημη με ακολουθουσε παντου σαν την πιο γλυκια ευχη και καταρα. Σαν αρωμα γυναικας. Σαν τα βηματα αντρων πισω απ' τα δικα μου, σαν τα βηματα τα δικα μου πισω απο...

Σσσσσ... κι αυτη η σιωπη που σπαει απο γελια καθως φοιτητες τρεχουν στους δρομους για να χωθουν κατω απο υποστεγα και μεσα σε αυλες. Τακ τακ τακ τακ. Καπνος αναδυεται απ' τα χειλη μου και διαλυεται σκορπωντας στα ξεγνοιαστα φρεσκοβρεγμενα σοκακια της νεανικης μου γειτονιας, των εφηβικων μου ονειρων, των ανειπωτων ειπωμενων αμαρτιων του κορμιου και της θελησης μου. Βηματα. Ποια αναμνηση παλι ενοχλει τη μοναξια μου; Ποιος ειναι αυτος εκει εξω που εκανε αντι για μενα οσα ηθελα;

Κι εξω βρεχει.

Μα τιποτε δεν εχει ακομη τελειωσει. Ακομη δεν ειναι αργα...

Born in passion, you destroy...

Σε επλασα οπως ηθελα γιατι αυτο που ηθελα μου ελειπε χρονια τωρα. Σου φορεσα το βαθυ κοκκινο των θελω μου και οσων ποτε δεν ειπα παρα μονο με τα ματια. Σε πηρα απο το χερι κι αρχισα να σε κυκλοφορω αναμεσα στους ανυποψιαστους περαστικους που με ρωτουσαν ενιοτε, οι πιο τολμηροι, τι τους θυμιζεις. Ημασταν αλλοκοτο θεαμα ετσι οπως πηγαιναμε παντου εις διπλουν. Εγω το ασπρο κι εσυ το μαυρο μου αλλα δια δυο. Η επι δυο, οπως το δει κανεις. Κατα βαθος αυτο που ηθελα ηταν να ξαναγινουμε ενα εσυ κι εγω. Να παψω να σε σερνω σαν αδικη καταρα φορτωμενη με κριματα και πικρες αληθειες. Να μου εμφυσησεις και παλι αυτα που ψαχνω μεσα μου και τα βρισκω διαλυμενα στους πεντε ανεμους. Και τα θελω μου να γινουν μπορω. Και τα μπορω να γινουν πραξη...Αυτο ηθελα κατα βαθος. Κανεις το λαθος να περιμενεις το πρωτο μου βημα απο τοτε που μου γυρισε την πλατη ο καιρος. (Ενταξει. Εγω του γυρισα την πλατη, ευχαριστηθηκες;) Η γλωσσα του σωματος πια δε σου λεει τιποτε μα ουτε και της ψυχης μου τελικα. Απαιτεις απο μενα οσα σου ζηταω...Μα δεν καταλαβαινεις; Ειναι φαυλος κυκλος η φυλακη μου, γι' αυτο σου φωναζα. Με πληγωνεις γιατι κατι βραδια σαν το σημερινο μου λες αληθειες. Ξεμαθα τοσα χρονια μεσα στα ψεματα, ηταν βλεπεις και καλοντυμενα καποια απο αυτα... Τελοσπαντων...Τερμα η εξομολογηση! Μεχρι να σε νιωσω μεσα μου δε θα ησυχασω. Η συνουσια του ασπρου και του μαυρου θα με ξαναγεννησει. Οπως ονειρευομαι...

Διπλανές κουνιστές καρέκλες

http://diplaneskounisteskarekles.blogspot.com/

Όταν γυρνάς το μυαλό σου κάπου στο μέλλον... βλέπεις εσένα κομματιασμένη απ' τα πολλά, κουρασμένη απ' τα λίγα... Αλλά ποιος νοιάζεται ... όταν έχεις μια ακόμα σκατόγρια δίπλα σου και ΚΟΥΝΙΕΣΤΕ μαζί...?

σκέψεις φιλικές, αγαπησιάρικες, συγκινητικές ίσως, χαζοχαρούμενες, κωμικοτραγικές αλλά σίγουρα αληθινές... :)

sykaki & Αράχνη :)

το σημάδι που ζητούσα...

"Αχαριστία",  "Υποκρισία" θα μπορούσαν να είναι τα εναλλακτικά σου ονόματα!

Ακόμα και τώρα που αυτή η σχέση έληξε, το παρελθόν έρχεται για να ταράξει για άλλη μια φορά την προσπάθεια μου να προσαρμοστώ στη νέα τάξη πραγμάτων...

Πόσο κενός άνθρωπος μπορεί να είσαι ώστε να έρχεται η πρώην-γκόμενα σου και να μου λέει για τη σχέση σας???? όταν εσύ ο ίδιος ορκιζόσουν και με διαβεβαίωνες ότι το "κέρατο" ήταν άγνωστη λέξη για σένα...

Κουράστηκα... με κούρασες...

Σε σιχάθηκα νομίζω... ακόμα κι αν σε αγαπώ ακόμα, σε σιχαίνομαι!!

Πως έχεις το θράσος να μου λες, ακόμα και τώρα, ότι το ξέρεις ότι εμείς οι δυο θα καταλήξουμε μαζί?????

Πως είσαι τόσο κενός κι άδειος ρε γαμώτο??? ΠΩΣ?????

Δεν νομίζω ότι έχεις καν την δυνατότητα να αγαπήσεις... γιατί αυτό κάθε άλλο παρά αγάπη ήταν...

καλύτερα να με μισούσες...

Κι όλη αυτή η "αγάπη" που διατείνεσαι τώρα...??? ότι ήμουν ό,τι πιο σημαντικό είχες...???

Δεν ξέρω αν τα έλεγες σε όλες... ξέρω μόνο πως o εγωισμός σου είναι πάνω από όλους κι όλα...

Ότι θες να μάθεις ποια ήταν για να μπορέσεις να μου εξηγήσεις γιατί λέει τέτοια φριχτά ψέμματα...

Ότι δεν θα αφήσεις τίποτα όρθιο μέχρι να μάθεις...

Ότι θα εξαφανιστείς άσχημα από τη ζωή μου...

Αυτά είναι τα αρχίδια που διαθέτεις????

Δεν ξέρω αν μπορείς να αλλάξεις... αλλά πραγματικά στο εύχομαι...

because sometimes you have to forget what you want, to remember what you deserve...
because sometimes you have to be your own hero!!!

Θέλω.

Κάτι που έγραψα λίγο καιρό πριν... θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας :)


Θέλω να κοιμάμαι.
Θέλω να μην σπαταλήσω ξανά λεπτό στον ύπνο. Θέλω να μάθω τα πάντα γιατί η γνώση είναι δύναμη και θέλω να μην ξέρω τίποτα γιατί η γνώση είναι βάρος. Θέλω να γνωρίσω νέο κόσμο και θέλω να μην ξέρω κανέναν. Θέλω να βγω έξω να δω και θέλω να μείνω μέσα να μη δω το φως του ηλίου. Θέλω να με μάθεις από την καλή και από την ανάποδη και τρέμω στην σκέψη να σου δείξω κάτι, γιατί πως θα μπορούσα να επιτρέψω κάτι τέτοιο.
Θέλω να με μάθεις. Θέλω να μην σου δείξω.
Θέλω να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Θέλω να μην τολμήσει κανείς να με αγγίξει γιατί δεν αξίζω σε κανέναν, και γιατί αξίζω και δεν κάνει, ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ να σε μυρίσω, θέλω να σε καταλάβω αλλά αν το κάνω θα καταστραφείς, και θέλω να σε καταλάβω για να σε καταστρέψω γιατί μπορώ και θέλω εξουσία γιατί νιώθω μεθυσμένη, και δεν θέλω εξουσία γιατί σε λάθος χέρια δεν πρέπει να είναι και δεν θέλω εξουσία γιατί θέλω να είμαι συνηθισμένη και δεν θέλω να είμαι συνηθισμένη γιατί θέλω να είμαι ξεχωριστή και θέλω να είμαι ξεχωριστή και μοναδική και τέλεια αλλά αυτό είναι μεγάλο φορτίο και βαρέθηκα να προσδοκείς από μένα και βαρέθηκα να προσδοκώ από μένα.
Θέλω να μυρίσω τον κόσμο και δεν θέλω να ξαναβγώ από το σπίτι μου και θέλω να είμαι εξωστρεφής και να είμαι εσωστρεφής αλλά να μην μπορώ να διαλέξω γιατί έτσι είμαι και θέλω να αλλάξω αλλά να μην μπορώ γιατί δεν μπορώ να αλλάξω και μετά από χρόνια αυτοτιμωρίας να συνειδητοποιώ πως αλλάζω αλλά όχι όπως περίμενα και να νιώθω καλά με αυτό και να νιώθω άσχημα και να νιώθω τα πάντα και να νιώθω μηδέν και να νομίζω πως έχω το σύμπαν στις άκρες των δαχτύλων μου και να μην έχω τίποτα στην πραγματικότητα, πως θα μπορούσα ποτέ να έχω και στο τέλος να καταλαβαίνω πως μπορώ να κάνω τα πάντα γιατί μπορώ και να μην μπορώ γιατί αν επιτύχω δεν θα έχω στόχο, ποτέ δεν είχα, πάντα είχα, ήσουν εσύ, ήταν τα πάντα και να νομίζω πως είμαι κάποια ενώ δεν είμαι τίποτα.
Και να θέλω να μάθω 10 διαφορετικές γλώσσες που δεν θα μιλήσω ποτέ αλλά να με φαντάζομαι να τις μιλώ, και να πάω στο Λονδίνο και στο Παρίσι και στη Φλωρεντία και στη Βαρκελώνη και στο Βερολίνο και στη Νέα Υόρκη και στο Λος Άντζελες και να λέω πως το Λονδίνο είναι το σπίτι μου και να λέω πως η Φλωρεντία είναι το σπίτι μου και να είμαι πάντα ανήσυχη και να λέω πως επιτέλους ριζώνω και να μην μπορώ να ριζώσω ποτέ γιατί πως θα ριζώσω, ποτέ μου δεν ρίζωσα και να νομίζω πως είμαι καλά ενώ είμαι χάλια, και ποτέ να μην φτάνω αρκετά βαθιά για να πιάσω άμμο στα μικρά χεράκια μου και να μην αντέχω τον κόσμο αλλά να μην μπορώ πια μόνη και να μάθω κάθε άθλημα και να μάθω κάθε τέχνη και να γίνω ένα με αυτήν και να φτάσω την θέωση και να γίνω μάγισσα και να γίνω κάποια και να γίνω τα πάντα και να μην γίνω τίποτα γιατί έτσι πρέπει για μένα και να με αγαπώ εγωιστικά και να με μισώ και να με απογειώνω και να μην με αντέχω και να γυρνάω γύρω από τον εαυτό μου μέχρι να ξεράσω και να παρομοιάζω προβλήματα μαθηματικών και χημικές εξισώσεις και νόμους φυσικής με τα προβλήματά μου για να κάνω τα πράγματα καλύτερα γιατί ποιος δεν χρειάζεται λίγη σοκολάτα και να προσπαθώ να με καταλάβω και να με καταλαβαίνω και να νομίζω ότι με ξέρω και να είμαι τόσο αστοιχείωτη που αν με ήξερα θα γελούσα μαζί μου και να νομίζω πως δεν μπορώ να αγαπήσω γιατί άτομα σαν εμένα ποτέ δεν θα μπορούσαν γιατί είμαι καταραμένη και γιατί είμαι τέλεια και γιατί είμαι ένα σκουπίδι και γιατί μπορώ αλλά δεν μπορώ και να φάσκω και να αντιφάσκω και να ζωγραφίσω και να σπουδάσω και να μην σπουδάσω και να κάνω φίλους γιατί δεν πάει άλλο και να νιώθω πάλι μόνη, και να μην κάνω τίποτα και να νιώθω ένοχη και να πανικοβάλλομαι για το μέλλον και να νιώθω αβοήθητη, και να μην διαβάζω αυτά που πρέπει αλλά αυτά που θέλω και να βαριέμαι αυτά που θέλω και να με πιάνει εμμονή και να ενθουσιάζομαι και να νομίζω πως βρήκα αυτό που έψαχνα και να νιώθω πλήρης και να απογοητεύομαι και να με πειράζω ειρωνικά γιατί ποτέ δεν θα βρω τίποτα, πως θα μπορούσα ποτέ να βρω. Και να ικανοποιούμαι με όσα έχω και να τα πετάω όλα και να θέλω άλλα και να θέλω τα πάντα γιατί μπορώ να τα ζητήσω, μπορώ να τα έχω, μπορώ να τα απαιτήσω και να θέλω να σε σκοτώσω και να μην αντέχω που υπάρχεις και να θέλω να σε σπάσω στο ξύλο και να σε αγαπώ καταβάθος γιατί ποτέ δεν σε χρειάστηκα περισσότερο αλλά ποτέ δεν ήρθες και να έρθεις κάποια στιγμή αλλά τότε να είναι αργά και να μπλέκω σε μοτίβα συμπεριφορών και σε κυκλοθυμίες και ποτέ τίποτα να μην είναι αρκετό και να θέλω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο και να θέλω να ζήσω πολύ και να θέλω να ζήσω λίγο και να θέλω να μη ζήσω καθόλου γιατί δεν αντέχω, δεν μου αξίζει, είναι βάρος απίστευτο έστω και μία ανάσα και να θέλω να είσαι πάντα εκεί και να θέλω να μην σε ξαναδώ γιατί δεν σε αντέχω γαμώ την Παναγία μου, ποτέ δεν σε άντεξα, ποτέ δεν άντεξα κανέναν και ποτέ δεν πρόκειται, και να αντέχω τους πάντες και να τους καταλαβαίνω και να τους πονώ και να τους δικαιολογώ και να μην έχω κανένα ηθικό φράγμα απέναντί τους και να θέλω να είμαστε όσο κοντά γίνεται να είναι δύο άνθρωποι και ακόμα παραπάνω και να μην μπορώ γιατί ζητάω πολλά, γιατί είμαι άπληστη αλλά μπορώ και θέλω κιάλλοκιάλλοκιάλλοκιάλλοκιάλλο και δεν ντρέπομαι που θέλω το αίμα σου και την ουσία σου και να νιώθω ανασφαλής να στο ζητήσω γιατί δεν προσδοκώ να καταλάβεις την δίψα μου. Και να θέλω να κάνω σεξ για το υπόλοιπο της ζωής μου και να μην θελήσω να ξανακούσω αυτή την λέξη γιατί είναι καταδικαστέα και να είμαι ελεύθερη και να είμαι άνετη και να είμαι πουριτανή και να είμαι ανοιχτόμυαλη και να φοράω παρωπίδες και να μου επιτρέπω πράγματα και να μην μου επιτρέπω και να νομίζω πως μπορώ να πετάξω και να το προσπαθώ αλλά ξέρω πως τα πουλιά δεν θα μπορούσαν ποτέ να πετάξουν αν είχαν το βάρος των λέξεων και να νομίζω πως μπορώ να αψηφήσω την βαρύτητα και να σπάω το σώμα μου και οι απολήξεις των νεύρων μου να μου υπενθυμίζουν την ηλιθιότητά μου για το υπόλοιπο της ζωής μου και να θέλω εκδίκηση και να μην μπορώ να την πάρω γιατί "είμαι καλύτερη από αυτό" και να σε θέλω και να μην σε αντέχω και να θέλω να κοιμηθείς μέσα μου γιατί είμαστε τόσο κοντά και να φοβάμαι και να νιώθω αήττητη γιατί είμαι, γιατί πάντα ήμουν και να είμαι χάλια και να είμαι καλά και να είμαι ολόμαυρη και επικίνδυνη και να λάμπω σαν το πρωινό άστρο και να είμαι μικρή, μεγάλη, καλή, κακιά, άσπρο, μαύρο, με χρώμα ή χωρίς, άσχημη, όμορφη, έξυπνη, χαζή, υπέροχη, τέλεια και να είσαι εκεί και να μην είσαι γιατί ό, τι γίνεται στην ζωή μου είναι επιλογή μου και δεν μπορείς να περάσεις τα διόδια χωρίς να το δω γιατί μπορώ και είσαι ένα τίποτα εκτός αν επιτρέψω να είσαι. Και να νομίζω πως έχω φτάσει την σπουδαιότητά μου και να νομίζω ότι γράφω τέλεια και να νομίζω πως γράφω μαλακίες και να νομίζω πως είμαι κάτι και να είμαι υπέροχη και να νομίζω πως είμαι τρελή αλλά να είμαι πιο λογική από όλους και στην τελική να συνειδητοποιώ πως δεν υπήρξε ποτέ πιο τρελός άνθρωπος από μένα και να αγαπώ και να μισώ και να νιώθω και να αγνοώ και να ζήσω τα πάντα.

Ένας ύμνος στη γυναίκα... γιατί σήμερα είναι η μέρα της! :)

Όταν ο Θεός έπλασε τη γυναίκα εργαζόταν μέχρι αργά την 6η ημέρα.
Ένας άγγελος πλησίασε και είπε: "Γιατί σπαταλάς τόσο πολύ χρόνο γι' αυτή?"
Και ο Κύριος απάντησε:
"Ξέρεις πόσες προδιαγραφές πρέπει να πληρεί για να την τελειοποιήσω ?"

"Πρέπει να μπορεί να πλυθεί, αλλά να μην είναι πλαστική, να παίζει περισσότερους από 200 ρόλους, και να μπορεί να φτιάξει όλων των ειδών τα φαγητά, θα πρέπει να μπορεί να αγκαλιάζει πολλά παιδιά ταυτόχρονα, να δίνει μια αγκαλιά που θα θεραπεύει οτιδήποτε, από ένα πληγωμένο γόνατο μέχρι μια πληγωμένη καρδιά και να τα κάνει όλα αυτά μόνο με δυο χέρια".

Ο άγγελος εντυπωσιάστηκε.
"Μόνο δυο χέρια....αδύνατον!"

Και είναι το βασικό μοντέλο?!
"Πολλή δουλειά για μια μέρα....περίμενε μέχρι αύριο και την ολοκληρώνεις".

"Όχι", είπε ο Κύριος. "Είμαι τόσο κοντά στην ολοκλήρωση αυτής της δημιουργίας, που θα είναι η αγαπημένη της καρδιάς μου".

"Θεραπεύεται μόνη της όταν αρρωσταίνει και δουλεύει 18 ώρες την ημέρα".

Ο άγγελος πλησίασε και άγγιξε την γυναίκα.
"Μα την έφτιαξες τόσο μαλακή, Κύριε.."

"Είναι μαλακή", είπε ο Κύριος, "Αλλά την έφτιαξα και δυνατή, επίσης. .
"Δεν διανοείσαι τι μπορεί να αντέξει και αντεπεξέλθει".

"Μπορεί να σκεφτεί?" ρώτησε ο άγγελος.

Ο Κύριος απάντησε:
"Όχι μόνο να σκεφτεί, αλλά να αιτιολογήσει και να διαπραγματευθεί."

Ο άγγελος άγγιξε της Γυναίκας το μάγουλο....
"Κύριε, φαίνεται πως η δημιουργία σου στάζει! Της έχεις βάλει πολλά βάρη."

"Δεν στάζει....είναι δάκρυ" ο Κύριος διόρθωσε τον άγγελο.

"Τι εξυπηρετεί?" ρώτησε ο άγγελος.

Και είπε ο Κύριος:
"Τα δάκρυα είναι ο τρόπος να εκφράσει τη λύπη της, τις αμφιβολίες της, την αγάπη της, τη μοναξιά της, τον πόνο και την υπερηφάνειά της."

Αυτό έκανε μεγάλη εντύπωση στον άγγελο; "Κύριε, είσαι ιδιοφυΐα.
Σκέφτηκες τα πάντα. Η Γυναίκα είναι πραγματικά υπέροχη!"

Πράγματι είναι! Η Γυναίκα έχει αντοχές που εντυπωσιάζουν τον άντρα. Μπορεί να διαχειριστεί προβλήματα και να έχει πολλές ευθύνες. Δημιουργεί ευτυχία, αγάπη και έχει άποψη.

Χαμογελάει όταν θέλει να τσιρίξει.
Τραγουδάει όταν θέλει να κλάψει, κλαίει όταν είναι ευτυχισμένη και γελάει όταν φοβάται.
Δίνει μάχη για τα πιστεύω της.
Αντιμάχεται την αδικία.

Δεν δέχεται το "όχι" για απάντηση, όταν διαβλέπει καλύτερη λύση. Δίνει τον εαυτό της για την προκοπή της οικογένειάς της. Συνοδεύει τη φίλη της στο γιατρό αν φοβάται.

Η αγάπη της είναι άνευ όρων.
Κλαίει όταν τα παιδιά της κερδίζουν.
Είναι ευτυχισμένη όταν οι φίλοι της τα καταφέρνουν.
Χαίρεται όταν ακούει για μια γέννηση ή ένα γάμο.
Είναι συντετριμμένη όταν χάνεται κάποιος συγγενής ή φίλος.
Αλλά βρίσκει τη δύναμη να συνεχίσει στη ζωή.
Γνωρίζει πως ένα φιλί και μια αγκαλιά θεραπεύουν μια πληγωμένη καρδιά.
Έχει μόνο ένα ελάττωμα... :

Ξεχνάει τι αξίζει...!!!!!!!

*Το κείμενο είναι από το group του facebook "στη σχέση θέλουμε ηρεμία και στο sex ΑΛΗΤΕΙΑΑΑΑ" κι είναι τόσο όμορφο που θέλησα να το διαβάσουν όσο περισσότερα άτομα γίνεται! :)

Νέες ιδέες... Νέες ανακοινώσεις...

Ας πω απλά ότι με το New Year 2012 (που κάποιοι ισχυρίζονται και πως είναι το τέλος του κόσμου, οπότε προλαβαίνουμε - δεν προλαβαίνουμε) ήρθε η στιγμή για απολογισμό του 2011 που μας αποχαιρέτησε και θέση νέων στόχων...

Προσωπικά το 2011 ήταν όμορφο... πολύ όμορφο για την ακρίβεια! όχι πως όλα πήγαν κατ' ευχήν ή ότι όλα ήταν άψογα αλλά αυτές οι μικρές "ατέλειες" προσέδωσαν μια διαφορετική όψη που με κάνουν να γυρίζω πίσω και να το θυμάμαι με μια γλυκιά γεύση...

Προφανώς έκανα λάθη, τα οποία θέλω να πιστεύω πως δεν θα επαναλάβω και με έκαναν καλύτερο άνθρωπο και σύμφωνα με αυτά σκέφτομαι να θέσω αυτά για τα οποία θα παλέψω το 2012...

Ίσως ακουστεί οξύμωρο κι εγωιστικό αλλά θεωρώ πως ήρθε η στιγμή να ασχοληθώ με μένα και να βελτιώσω κάποιες πτυχές του εαυτού μου...

Με κατηγόρησαν για διάφορα το τελευταίο καιρό, πολλά εκ των οποίων θεωρώ σε πολύ μεγάλο βαθμό ανυπόσαστα και για αυτό ακριβώς το λόγο χαράχτηκαν μέσα μου, με πλήγωσαν βαθιά και έτσι δεν πρέπει να επιτρέψω να επαναληφθούν...

Πιστεύω στο ρητό ότι "κανείς δεν μπορεί να σε πληγώσει αν δεν του το επιτρέψεις εσύ και αν δεν του δείξεις εσύ το τρόπο"...

Και βασικά αυτό είναι που οφείλω στον εαυτό μου να διορθώσω, να μάθω να είμαι πιο σκληρή και να θέτω όρια...

Οπότε ναι... 

Αγαπητό 2012, αυτός είναι ο στόχος μου για φέτος και ελπίζω όταν του χρόνου θα κάνω τον ίδιο απολογισμό για σένα που θα έχεις φύγει, να είναι θετικός!

(...γιατί οκ, μεταξύ μας, προφανώς και κανείς δεν πρέπει να πιστεύει πως έρχεται το τέλος της ανθρωπότητας τη συγκεκριμένη ημερομηνία!)

απογοήτευση! μόνο αυτό......

(Άι σιχτήρ!!!

Ε ναι ρε φίλε!!! ΆΙ ΣΙΧΤΗΡ...!!!

δηλαδή γιατί, όταν εγώ υπόσχομαι κάτι, φέρνω τον κόσμο τούμπα για να μην σε απογοητεύσω???

γιατί εσύ το θεωρείς "χαλαρά" και "και τι πειράζει?"...???

αν είναι να αψηφίσεις αυτό που υποσχέθηκες, καλύτερα παίξτο τρελλίτσα και πέτα χαρταετό και μην λες τίποτα!!!

και οκ πες ότι κάτι έτυχε και δεν μπορείς για το x, y, w λόγο... κατανοητό!

αλλά μην πας να μας πουλήσεις και μαγκιά και να βγεις κι από πάνω!!!

ΚΑΙ ΣΤΗ ΤΕΛΙΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ...!!!

και όχι δεν είμαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης...

ή μάλλον είμαι όποτε σε βολεύει...

σε ευχαριστώ πολύ......)

Σκέψεις που τώρα με κάνουν να βράζω αλλά εντός ολίγου θα καταλαγιάσουν...

Ευχαριστώ για το ξέσπασμα.-

Και έτσι για να υπάρξει κι ο αντίλογος:

"I know how it is when someone disappoints you. It's tempting to see things the way you wish they were instead of how they are."

τα "μαύρα" τσιγάρα.....

Για μια στιγμή ένιωσε το κενό μέσα της... Θυμός κι οργή που μετουσιώθηκαν σε ένα παράξενο κενό... Φοβόταν το αίσθημα αυτό... Συγχρόνως όμως ένιωσε και δυνατή... Ικανή να δαμάσει ότι ένιωθε και να το μετουσιώσει σε κάτι άλλο...

Τα χείλια της έτρεμαν και κοιτούσε τη κάφτρα από το τσιγάρο... Αν και δεν κάπνιζε συστηματικά, σε κάτι τέτοιες στιγμές της προσέφερε μια γλυκιά ζαλάδα, μια ηρεμία... Δυο-τρία τσιγάρα στον παγωμένο αέρα μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα, χαμένη σε σκέψεις γεμάτες αμφιβολίες και φόβους που αν τους το επέτρεπε, θα την καταδίωκαν σαν εφιάλτες γεμάτοι  φαντάσματα του παρελθόντος που προσπαθούσε τόσο καλά να "ξεχνά"... 

Ακόμα αναρωτιόταν τι άλλαξε και όλα έφτιαξαν... όχι ότι δεν ήταν ευχαριστημένη με αυτή τη ξαφνική αλλαγή των πραγμάτων... Κάθε άλλο... Ως ένα βαθμό έλεγε ότι είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό και παρακαλούσε κρυφά να μην προσγειωθεί ξανά απότομα...

Αυτός άραγε τι έκανε όσο ήταν χώρια αυτό το διάστημα? έκανε........?

Κι αν έκανε όντως, εκείνη είχε δικαίωμα να ζητήσει το λόγο?...

Ίσως ναι... Ίσως όχι...

Κακές σκέψεις κι αλήθειες που ίσως να την πλήγωναν αν μάθαινε...

Άλλο ένα τσιγάρο...

Πάντα φοβόταν ότι θα της μείνει κουσούρι τελικά το κάπνισμα......

Αλλά της νάρκωνε το μυαλό... δεν ήθελε να σκέφτεται τέτοια πράγματα... όχι πάλι... όχι τώρα... όχι άνευ λόγου κι αιτίας.....

Silly Symphony - The Skeleton Dance - 1929

HAPPY HALLOWEEN!!

Tell me about your self award

Xμμμμμ ωραια αφου λαβαμε αυτο το βραβειακι απο απο το www.aggellakia.blogspot.com (και τα ευχαριστουμε πολυ γι αυτο) ηρθε η ωρα να πω 7 πραγματακια για μενα και να δωσω το βραβειακι σε 15 bloggers...ΠΑΜΕ ΛΟΙΠΟΝ

1. Μ'αρεσει να κοιτάω το αναμμένο τζάκι (όπως και στην φίλη μου) με τις ωρεις με μια κούπα ζεστό καφε και χοντρές κάλτσες,χμμμ ναι μαρεσει πολύ ειδικά κατι Κυριακές που παίζει και Φιλαράκια στο σταρ τσανελ.

2. Μαυροδάφνη, ναι Αυτό το υπεργλυκο κρασί ειναι το αγαπημένο μου ω ναι και αν και με κοροϊδεύουν συνεχεία γι αυτό επιμένω  να το πίνω χωρις να με νοιάζει!

3. Ειμαι πεισματάρα φωνακλού πολύλογου  και ΔΕΝ θέλω να αλλάξω!

4. Θέλω να πάω Νέα Υόρκη και να μεινω ενα μήνα!

5 Έχω ενα Τατουάζ ''I will love you for eternity but not forever'' δεν το μετανοιωσα ουτε μια στιγμή και το έχω κάνει πίσω στην μέση μου σκοπεύω να κάνω κι άλλα!

6.Στη δευτέρα λυκείου εκτός απο πολύ μεγάλα λαθη εκανα και μια πολυ γερή φιλια την Αραχνη που αγαπάω παρά πολύ και πάντα με καταλαβαίνει χωρίς να με κρίνει!

7. Αγαπάω τον μπλογκοκοσμο και δεν σκοπεύω να φυγω σύντομα

Τα μπλογκ που θα δωσω το βραβειο ειναι τα εξης ( υποκειμενικα οπως παντα)

Παραμυθένια Πραγματικότητα! Της αγαπημένης μου φίλης Αράχνη!

Βυθος! Της creep, της γλυκιας μου creep!

Shroud of False Tου thesikaleon επειδη  για μενα ειναι ενα σημαντικό μπλογκ αφου απο εκει ξεκινησα να γράφω!

Whitelighter Απο το πνεύμα επειδη μ'αρεσει ετσι απλα!

Aν αγαπάς αληθινά! από τον Αδάμ πρωτόπλαστο! Επειδή ξέρουμε να αγαπάμε αληθινα!

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς! απο την Βούλα! γιατι πάντα μου αρεσε το στυλ σου!

Thoughts and feelings...  Επειδή ξέρεις να βαζεις συναισθήματα στις σκεψεις σου και ειναι μαγεια!

Eρωτευμένα Συναισθήματα! Αγαπημένος Ναπολέων!

Το ρολόι που μετρά σκιές! Αγαπημένος Εσπερος  που ξέρει οτι εχω αδυναμία στις σκιές!

Gilly's playground Nα ενα μερος που αρεσει και σε μεγαλύτερα παιδάκια  να παίζουν

Η αγάπη και ο Θάνατος εξισώνουν όλες τις τάξεις ποοοσοοο δικαιοοο!

Άρης Vs Αφροδίτη => άνδρες Vs γυναίκες

Άντρες, άντρες, άντρες...

Γιατί να μην μπορούμε να συνεννοηθούμε; Γιατί να είναι τόσο πολύ στην κοσμάρα τους; Από ποιόν πλανήτη το έχουν σκάσει τελοσπάντων; Γουρούνια, άπιστοι, αχάριστοι, αναίσθητοι, μονόχνωτοι και συγχρόνως γλυκούληδες, παιχνιδιάρηδες, sexy, χιουμορίστες, αθώοι σαν μικρά παιδιά που θέλουν τη μαμά τους, ευαίσθητοι, ταλαντούχοι, έξυπνοι, πετυχημένοι, και απ’ την άλλη πάλι γκρινιάρηδες, ζηλιάρηδες, ψωροπερήφανοι, καχύποπτοι, κομπλεξικοί, σπαστικοί,  και τόσα άλλα… που μας κάνουν να τους λατρεύουμε και να μη μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αυτούς!

Μπορεί κάποιες έρευνες να δείχνουν ότι εμείς οι γυναίκες ζούμε περισσότερα χρόνια αλλά μάλλον οι άντρες είναι αυτοί που ζουν καλύτερα σε τελική ανάλυση. Και αν το καλοσκεφτώ, είναι απλό… όταν εμείς τρωγώμαστε με τα ρούχα μας, εκείνοι προτιμούν να φάνε ένα κομμάτι pizza και να απολαύσουν με τη μπυρίτσα τους ένα ματς Ολυμπιακού… και όλα μέλι γάλα. Θαυμάζω πάντως τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν την καθημερινότητα, εξαιρετικά απλοικός! Κανένας άντρας δε θα κάψει τον εγκέφαλο του, αναλύοντας με τους φίλους του επί ημέρες όλα αυτά που συζήτησε μαζί σου, ή που είδε στο βλέμμα σου, ή πίσω από αυτό. Τα πράγματα για αυτούς είναι απλά, χωρίς υπονοούμενα και βαθιά κρυμμένα νοήματα.  Αυτό που σκέφτονται θα το πουν, για αυτό που δεν καταλαβαίνουν θα ρωτήσουν και αυτό ακριβώς που τους λες αυτό και μόνο θα ακούσουν!

Και συνεχίζεις εσύ την εξαντλητική ανάλυση και την ομαδική ψυχανάλυση με φίλες, γνωστές και μη για να αποκωδικοποιήσεις την "ανεξήγητη", cool, χαλαρή στάση του. Δηλαδή όλα μόνες μας τα προκαλούμε... Είναι ανοιχτό βιβλίο (συνήθως) και εμείς ψάχνουμε να δούμε τι θέλει να πει ο ποιητής...

ΑΧ ΒΑΧ!!!

Δεν λένε άδικα "άνδρες από τον Άρη και γυναίκες από την Αφροδίτη" γιατί από συνεννοήση όχι μπουζούκι απλά, ρεμπετάδικο ολόκληρο!!!!
 

Υ.Γ.: αφιερωμένο στις κολλητές μου για τα ατέλειωτα βράδια, απογεύματα, πρωινά, μεσημέρια και τις αμέτρητες ώρες "ανύψωσης ηθικού" που έχουμε ξοδέψει στα τηλέφωνα καθώς και τις έκτακτες συνεδριάσεις αποκωδικοποίησης συνομιλιών με το έτερον ήμισυ... <3

Κάτι που ήθελα εδώ και καιρό να γράψω... http://obythos09.blogspot.com/2011/09/blog-post.html :)
Creep.

Αφιερωμένο!...

Και όταν είδα, εκείνη τη φωτογραφία του... αγκαλιά με ένα ξένο σώμα... όχι το δικό μου... σφιχταγκαλιασμένοι και ευτυχισμένοι,,, γυμνοί κι ονειρικοί... λύγισαν τα γονατά μου κ τα δάκρυα έτρεχαν ανεξέλεγχτα ενώ ένιωθα την ανάσα μου να κόβεται... και ένα τεράστιο ερωτηματικό στο μυαλό μου...

- Αυτή είναι που οριστικά τον πήρε μέσα από την αγκαλιά μου κ τον κάνει ευτυχισμένο δίνοντας του ότι εγώ απέτυχα να δώσω...? Αυτή τον αγκαλιάζει κ τον φιλάει κ κάνουν έρωτα? Αυτή είναι...?

Και εγώ με ποιο δικαίωμα πήρα πανικόβλητη τηλέφωνο για να μάθω...?

Και τι να μάθω...?

Θα άντεχα να μου πει "Μην με ξαναενοχλήσεις..."?

Θα άντεχα να ήξερα ότι πέθανε κ η τελευταία ελπίδα που τόσο κρυφά από όλους έτρεφα?

Θα άντεχα να παριστάνω τη τέλεια κ άνετη ακόμα και στα πιο κόντινα μου άτομα γιατί ξέρουν ότι τον ξεπέρασα κ εγώ να νιώθω κενή?...

Κρύωνω...

Γιατί παρόλο που δεν το ξέρει κανείς, εγώ είμαι ακόμα εκεί..........

Ακόμα τον σκέφτομαι κάθε μέρα, όλη μέρα...

Ακόμα κοιτάζω τις φωτογραφίες μας κ χαμογελάω...

Ακόμα διαβάζω όλα τα ραβασάκια κ τις αφιερώσεις...

Ακόμα ακούω τα τραγούδια μας κ σιγοτραγουδάω... (ακόμα κ τώρα...)

Ακόμα θυμάμαι...

Ακόμα νοιάζομαι...

Ακόμα νιώθω...

Ακόμα αγαπάω...

Ακόμα ελπίζω......

Και ας μου λένε όλοι να προχωρήσω...

Παραμύθι πουλάω σε όσους δεν μπορούν να με καταλάβουν κ εγώ μένω "πάντα εκεί"......

η Ώρα της Κρίσης??? not yet....

Τελικά το πόσο εύκολα οι άνθρωποι τοποθετούν ταμπέλες και κατηγοριοποιούν αυθαίρετα συνεχίζει να με εκπλήσσει κάθε φορά!!!

Πόσο ψεύτικοι μπορεί να είμαστε που μετά από ένα "μέγα σφάλμα" κάποιου δήθεν "φίλου", δεν θυμόμαστε ούτε το όνομα του ή αν το θυμόμαστε, υποκρινόμαστε κι ακόμα το παίζουμε άνετοι και "φίλοι" ενώ την ίδια στιγμή, πίσω από την πλάτη του, είμαστε έτοιμοι να ανοίξουμε το λάκο του...

Πόσο ασύσκεπτα στιγματιζόμαστε όλοι από επιθετικούς προσδιορισμούς του τύπου "πουτάνα", "μαλάκας", "τσούλα", "γουρούνι"...

Τους όποιους φυσικά δεν αποδεχόμαστε όταν αναφέρονται στο πρόσωπο μας...

Και τότε αποφασίζουμε να στραφούμε στην κοινωνία που τόσο εύκολα μένει στα "πρέπει" και στο "φαίνεσθαι"...

ΜΑ-ΛΑ-ΚΙ-ΕΣ!

Λες κι εμείς οι ίδιοι δεν απαρτίζουμε την κοινωνία... άλλοι την απαρτίζουν κι εμείς κάνουμε τουρισμό εδώ...

Μας αξίζει η κατάντια μας σε όλους τους τομείς...

Όλοι ανέβηκαν στο βάθρο του δικαστή, μοιράζοντας ετυμηγορίες δεξιά κι αριστερά σαν να ήταν τσίχλες...

Αλλά φυσικά ποτέ στο βάθρο του κατηγορουμένου, έτσι???

Όταν πραγματικά θα φύγει αυτή η στενομυαλιά και πραγματικά υπάρξει πνευματική πρόοδος, τότε μόνο  η κριτική θα είναι ανεχτή...

Και αυτή μόνο από άτομα που έχουν λόγο ενσυνείδητο και δεν επιδιώκουν με αυτό το τρόπο να ενισχύσουν το κοινωνικό τους γόητρο ή να ταϊσουν την αυταρέσκεια τους...

Και το λέω εγώ από τη θέση του κατηγορουμένου.....

Αλλά όπως είπε κάποιος Μεγάλος:

"It's better to be hated for what you are, than to be loved for what you're not..."

-Kurt Cobain